Chacreeya’s Weblog

ช่วงนี้กำลังฮิตและฟิตปั่นจักรยานออกกำลังกายค่ะ

เหตุเกิดเพราะอยากเตรียมความพร้อมฝึกร่างกายไปแบกแพคประจำปีที่อินเดีย
อยากออกกำลังกายแบบแอโรบิกให้หัวใจเต้นแรงๆ ติดต่อกันเป็นเวลา 20 นาที หลังจากเล่นโยคะและสอนโยคะเหยียดยืดและฝึกหายใจมานานจนรู้สึกว่านิ่งอยู่กับตัวเองมากเกินไปแล้ว

หลังจากปรึกษากับเพื่อนว่าจะซื้อจักรยานออกกำลังกายมาปั่นตอนดูทีวี
ผลก็คือเพื่อนสวดยับว่าทำไมคอลัมนิสต์สุขภาพถึงคิดอย่างนี้
Read the rest of this entry »

เด็กๆ นักเรียนบ้านเกาะมุกด์กำลังเดินกลับบ้านในช่วงบ่ายวันศุกร์ เพราะนักเีรียนส่วนหนึ่งต้องไปละหมาดที่สุเหร่า

ไปเกาะมุกด์ จังหวัดตรังมาค่ะ นอกจากไปทำงานแล้ว ยังได้ไปว่ายน้ำกับปลาที่เกาะกระดาน เข้าไปดูถ้ำมรกต และสนอกเกิ้ลดูกัลปังหาเกือบครบเจ็ดสี ที่ด้านหน้าถ้ำใหญ่อีกด้วย…ขอบอกว่ากัลปังหาที่นี่สวยงามมากๆ

ไปครั้งนี้ไม่ได้ไปดูแค่ความสวยงามและพักในรีสอร์ทหรูๆ นะคะ เราใช้เวลา 4 วัน 4 คืนนอนพักที่ศาลาของ Save Andaman Network ริมอ่าวกวน เป็นศาลาที่ยื่นลงไปในทะเล ไร้ฝา ลมพัดตึงๆ ลืมตาตื่นก็เห็นดวงตะวันได้เลย
Read the rest of this entry »

ไปใต้ครั้งนี้เจอเรื่องแปลกใหม่สนุกสนามมากมายเลยค่ะ

ไฮไลต์อยู่ที่เกาะปอ…เกาะเล็กๆ ในจังหวัดกระบี่ที่มีคนอยู่อาศัยประมาณ 250 คน อยู่ห่างจากเกาะลันตาใหญ่เพียง 3 กิโลเมตร แต่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

หลังสึนามิ เกาะลันตาใหญ่มีรีสอร์ทนับร้อยแห่ง มีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติใส่ขาสั้นจู๋หรือบิกินีเดินเต็มชายหาด

หลังสึนามิ เกาะปอเป็นเกาะของคนมุสลิมที่ไม่มีรีสอร์ทแม้แต่แห่งเดียว และมีระเบียบหมู่บ้านห้ามใส่บิกินี่และห้ามกอดจูบกันในที่สาธารณะ และอื่นๆ

3 วัน 3 คืน บนเกาะปอ ได้พูดคุยกับผู้คนมากมายถึงเรื่องชีวิตหลังสึนามิและวิถีชีวิตในปัจจุบัน พบว่าชุมชนนี้แม้จะต้องทำงานออกเลและกรีดยางอย่างขันแข็งทั้งหญิงชาย แต่ช่างเข้มแข็งและมีความสุขกันเสียจริงๆ
Read the rest of this entry »

เมื่อเห็นดอกทองกวาวที่เพื่อนฉันเก็บมาวาดรูป “ลุงแดง” ก็นึกครื้มใจ ขอแกะกลีบดอกมาทำของเล่นวัยเด็ก นั่นคือ “หน้ายักษ์” ดังที่เห็นในรูปภาพ

อากาศยามเช้าในเมืองเชียงใหม่สดชื่นมาก ฉันกับเพื่อนพากันเดินจากยูนิเซิฟลัดเลาะสวนสุขภาพไปตามถนนสู่กาดพยอม อ้อมทางเ้ลียบคลองชลประทานไปด้านหลังของสำนักส่งเสริมศิลปะและวัฒนธรรม ซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าที่เมื่อหลายปีก่อนฉันเคยติดใจบ้านเก่าสไตล์ล้านนาหลายหลังจนแอบนำมาประยุกต์เป็นบ้านของตัวเอง

บ้านเก่าอายุนับร้อยปีเหล่านั้นยังคงตั้งอยู่อย่างเงียบสงบภายใต้ต้นไม้ใหญ่ ราวเวลาจะหยุดนิ่งอยู่กับที ทว่าภายใต้ความเงียบสงบมีความเปลี่ยนแปลงและดูชีวิตชีวากว่าที่เคยเห็น
Read the rest of this entry »

เพิ่งกลับจากไปช่วยเพื่อนพาพระและสามเณรจากลาว ไทย และับังคลาเทศที่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยสงฆ์ที่วัดสวนดอก เชียงใหม่ไปศึกษาธรรมชาติผ่านการดูนก เดินป่า และนักสืบสายน้ำที่สถานีวิจัยสัตว์ป่าดอยเชียงดาว
Read the rest of this entry »

คิดอยู่นานค่ะกว่าจะตอบตกลงเปิดเผยตัวจริงแก่สาธารณะ แต่ในที่สุด “ชาครียา” ก็ได้ให้สัมภาษณ์กับคุณพัมพ์กิ้น แห่ง “โพสต์ทูเดย์” เมื่อเร็วๆ นี้เองค่ะ ถือโอกาสหยิบบทความในโพสต์ทูเดย์มาโพสต์ในบล็อกด้วยค่ะ

นิยายร่วมสมัยสไตล์ชาครียา….

ไม่ว่าจะเป็น … ร่วมงานรัก, รักเพื่อนรัก, พันธนาการใจ, หนทางเถื่อน, รอยร้าวใจ, กลับบ้านเรานะรักรออยู่, Image Maker ปั้นหัวใจให้ปิ๊งรัก, เติมหัวใจให้เต็มรัก, เรียลลิตี้โชว์ ไฮโซไร้สารพิษ, เมโลดี้รัก, ยายอ้วนเจ้าเสน่ห์, คู่วุ่นชุลมุนรัก ฯลฯ

เหล่านี้เป็นผลงานเพียงส่วนหนึ่งในจำนวนนิยายหลากหลายเล่มของเจ้าของนามปากกา “ชาครียา” หรือชื่อจริงว่า ภัสน์วจี ศรีสุวรรณ์
Read the rest of this entry »

อย่าเพิ่งนึกว่านี่คือภาพการทดลองอาวุธนิวเคลียร์นะคะ

นี่คือภูเขาไฟเซมารุ ที่มองจากยอดเขาอีกยอดหนึ่ง จะเห็นภูเ้ขาไฟทั้งสามลูกที่เรียกรวม ๆ ว่า “เม้าท์โบรโม่” อยู่ในสุราบายา อินโดนีเซีย

เป็นภาพที่ถ่ายตอนไปเที่ยวอินโดนีเซียเมื่อปลายปีกลายค่ะ

ส่วนภาพนี้เป็นภูเขาไฟชื่อ “โบรโม” ที่สามารถเดินหรือขี่ม้าขึ้นไปชะโงกดูภูเขาไฟด้วยอาการ “ขาสั่น” ได้ ฉันเดินขึ้น แต่ขี่ม้าลงเหมือนหัวจะทิ่มลงจากภูเขาสูงชัน ยามม้าควบไปบนที่ราบฝุ่นลาวา ตื่นเต้นราวกับเป็นนักรบหญิงในสมัยเจงกิสข่านเชียวค่ะ

กลับมานั่งมองภาพถ่ายอีกครั้ง ดูสวยงามประทับใจ แต่เมื่อหวนนึกถึงสภาพจิตใจเรา และสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่า ช่างเหมือนภูเขาไฟที่กำลังคุกรุ่นในภาพนี้เหลือเกิน

หวังว่าอีกไม่นานคงสงบ

เมื่อคืนวานน้ำค้างลงจัด
ยามเช้าอากาศดี ออกไปเดินดูสวนผักเล็กๆ หลังบ้าน
เห็นภาพต้นกวางตุ้งน้ำค้างเกาะใบพราว สะท้อนแสงแดดอ่อนยามเช้า
อดใจไม่ไหวต้องชักภาพมาอวดกันสักหน่อย
Read the rest of this entry »

เรือสปีดโบทแล่นด้วยความเร็วสูงฝ่าคลื่นจนเกิดละอองน้ำสีเงินกระเซ็นเป็นฝอยมาปะทะหน้า ดอกเตอร์รุจน์นั่งคอแข็งดวงตาจับจ้องไปที่เกาะสีเขียวสดสลับกับภูเขาสูงใหญ่สีเทาที่มีขนาดใหญ่ขึ้นทุกที นาน ๆ จะเหลือบตามองหญิงสาวที่ได้ชื่อว่าภรรยาที่นั่งเอนกายพิงพนักที่นั่งด้วยความขุ่นใจ เธอนอนหลับตั้งแต่ห้านาทีแรกที่ขึ้นเรือและหลับลึกเอียงคอมาถูกไหล่เขาเป็นระยะๆ

ดุจญาดากลับมาเป็นเด็กพั้งก์แต่งหน้าเข้มเขียนขอบตาล่างสีดำและสวมห่วงจมูกต่างหูและกำไลขนาดใหญ่โตเข้าชุดกัน ซึ่งสร้างความรำคาญตารำคาญใจให้เขาไม่น้อย

เมื่อเจ้าตัวก้มหน้านอนหลับโยกตัวไปมาตามแรงคลื่นทำให้เขารู้สึกหวาดเสียวว่าห่วงจมูกขนาดใหญ่ประดับด้วยเทอร์คอยท์และลูกปัดสีแดงที่ทิ้งน้ำหนักตามแรงดึงดูดของโลกจะไปคล้องกับกระดุมเสื้อเป็นโลหะทรงหมุดแหลมเหมือนปิรามิดเม็ดใดเม็ดรั้งปีกจมูกฉีกได้

เธอบอกว่าเธอเจาะลิ้นด้วย แต่ไม่กล้าใส่ห่วงที่ลิ้น เพราะผู้เป็นพ่อขู่เอาไว้ว่าถ้าเห็นจะดึงให้ลิ้นขาด
Read the rest of this entry »