Chacreeya’s Weblog

เมื่อเห็นดอกทองกวาวที่เพื่อนฉันเก็บมาวาดรูป “ลุงแดง” ก็นึกครื้มใจ ขอแกะกลีบดอกมาทำของเล่นวัยเด็ก นั่นคือ “หน้ายักษ์” ดังที่เห็นในรูปภาพ

อากาศยามเช้าในเมืองเชียงใหม่สดชื่นมาก ฉันกับเพื่อนพากันเดินจากยูนิเซิฟลัดเลาะสวนสุขภาพไปตามถนนสู่กาดพยอม อ้อมทางเ้ลียบคลองชลประทานไปด้านหลังของสำนักส่งเสริมศิลปะและวัฒนธรรม ซึ่งเป็นที่ตั้งของพิพิธภัณฑ์บ้านเก่าที่เมื่อหลายปีก่อนฉันเคยติดใจบ้านเก่าสไตล์ล้านนาหลายหลังจนแอบนำมาประยุกต์เป็นบ้านของตัวเอง

บ้านเก่าอายุนับร้อยปีเหล่านั้นยังคงตั้งอยู่อย่างเงียบสงบภายใต้ต้นไม้ใหญ่ ราวเวลาจะหยุดนิ่งอยู่กับที ทว่าภายใต้ความเงียบสงบมีความเปลี่ยนแปลงและดูชีวิตชีวากว่าที่เคยเห็น
Read the rest of this entry »

เพิ่งกลับจากไปช่วยเพื่อนพาพระและสามเณรจากลาว ไทย และับังคลาเทศที่มาเรียนที่มหาวิทยาลัยสงฆ์ที่วัดสวนดอก เชียงใหม่ไปศึกษาธรรมชาติผ่านการดูนก เดินป่า และนักสืบสายน้ำที่สถานีวิจัยสัตว์ป่าดอยเชียงดาว
Read the rest of this entry »

คิดอยู่นานค่ะกว่าจะตอบตกลงเปิดเผยตัวจริงแก่สาธารณะ แต่ในที่สุด “ชาครียา” ก็ได้ให้สัมภาษณ์กับคุณพัมพ์กิ้น แห่ง “โพสต์ทูเดย์” เมื่อเร็วๆ นี้เองค่ะ ถือโอกาสหยิบบทความในโพสต์ทูเดย์มาโพสต์ในบล็อกด้วยค่ะ

นิยายร่วมสมัยสไตล์ชาครียา….

ไม่ว่าจะเป็น … ร่วมงานรัก, รักเพื่อนรัก, พันธนาการใจ, หนทางเถื่อน, รอยร้าวใจ, กลับบ้านเรานะรักรออยู่, Image Maker ปั้นหัวใจให้ปิ๊งรัก, เติมหัวใจให้เต็มรัก, เรียลลิตี้โชว์ ไฮโซไร้สารพิษ, เมโลดี้รัก, ยายอ้วนเจ้าเสน่ห์, คู่วุ่นชุลมุนรัก ฯลฯ

เหล่านี้เป็นผลงานเพียงส่วนหนึ่งในจำนวนนิยายหลากหลายเล่มของเจ้าของนามปากกา “ชาครียา” หรือชื่อจริงว่า ภัสน์วจี ศรีสุวรรณ์
Read the rest of this entry »

อย่าเพิ่งนึกว่านี่คือภาพการทดลองอาวุธนิวเคลียร์นะคะ

นี่คือภูเขาไฟเซมารุ ที่มองจากยอดเขาอีกยอดหนึ่ง จะเห็นภูเ้ขาไฟทั้งสามลูกที่เรียกรวม ๆ ว่า “เม้าท์โบรโม่” อยู่ในสุราบายา อินโดนีเซีย

เป็นภาพที่ถ่ายตอนไปเที่ยวอินโดนีเซียเมื่อปลายปีกลายค่ะ

ส่วนภาพนี้เป็นภูเขาไฟชื่อ “โบรโม” ที่สามารถเดินหรือขี่ม้าขึ้นไปชะโงกดูภูเขาไฟด้วยอาการ “ขาสั่น” ได้ ฉันเดินขึ้น แต่ขี่ม้าลงเหมือนหัวจะทิ่มลงจากภูเขาสูงชัน ยามม้าควบไปบนที่ราบฝุ่นลาวา ตื่นเต้นราวกับเป็นนักรบหญิงในสมัยเจงกิสข่านเชียวค่ะ

กลับมานั่งมองภาพถ่ายอีกครั้ง ดูสวยงามประทับใจ แต่เมื่อหวนนึกถึงสภาพจิตใจเรา และสถานการณ์บ้านเมืองตอนนี้ ก็อดคิดไม่ได้ว่า ช่างเหมือนภูเขาไฟที่กำลังคุกรุ่นในภาพนี้เหลือเกิน

หวังว่าอีกไม่นานคงสงบ