Chacreeya’s Weblog

ไปใต้ครั้งนี้เจอเรื่องแปลกใหม่สนุกสนามมากมายเลยค่ะ

ไฮไลต์อยู่ที่เกาะปอ…เกาะเล็กๆ ในจังหวัดกระบี่ที่มีคนอยู่อาศัยประมาณ 250 คน อยู่ห่างจากเกาะลันตาใหญ่เพียง 3 กิโลเมตร แต่แตกต่างกันราวฟ้ากับดิน

หลังสึนามิ เกาะลันตาใหญ่มีรีสอร์ทนับร้อยแห่ง มีนักท่องเที่ยวทั้งไทยและต่างชาติใส่ขาสั้นจู๋หรือบิกินีเดินเต็มชายหาด

หลังสึนามิ เกาะปอเป็นเกาะของคนมุสลิมที่ไม่มีรีสอร์ทแม้แต่แห่งเดียว และมีระเบียบหมู่บ้านห้ามใส่บิกินี่และห้ามกอดจูบกันในที่สาธารณะ และอื่นๆ

3 วัน 3 คืน บนเกาะปอ ได้พูดคุยกับผู้คนมากมายถึงเรื่องชีวิตหลังสึนามิและวิถีชีวิตในปัจจุบัน พบว่าชุมชนนี้แม้จะต้องทำงานออกเลและกรีดยางอย่างขันแข็งทั้งหญิงชาย แต่ช่างเข้มแข็งและมีความสุขกันเสียจริงๆ

ทุกห้าโมงเย็นคุณแม่คุณป้าคุณน้าคุณอาทั้งหมู่บ้านพร้อมใจหยุดภารกิจอื่นๆ พากันไปซ้อมวอลเล่ย์บอลเพื่อลงแข่งกีฬาสีของโรงเรียนที่ทั้งนักเรียนและคนทั้งหมู่บ้านต่างเป็นคนมีสีมีสังกัด…คนที่นี่เขามีสปิริตแรงกล้า นอกจากอยากมีส่วนร่วมกับกิจกรรมส่วนรวมแล้ว เขายังไม่อาจทนนิ่งดูดายดูเด็กนักเรียนทั้งเกาะเล่นกีฬาสีที่มีสมาชิกเพียงสีละ 20 คนอีกด้วย (ทั้งโรงเรียนมีเด็ก 62 คน เฉพาะเด็กป.2 มีแค่ 2 คน!)

เชื่อไหมว่าคนเกาะปอเขาอินเทรนด์มากมีระเบียบชุมชนเป็นตัวเอง (อิงกับรัฐธรรมนูญฉบับล่าสุดว่าด้วยเรื่องสิทธิชุมชนเสียด้วย) มีธนาคารหมู่บ้าน มีสหกรณ์ร้านค้าชุมชน มีกลุ่มสตรี และกลุ่มน้ำมันสปาที่ประสบความสำเร็จ

…รีสอร์ตบนเกาะลันตาแทบทุกแห่งเป็นลูกค้าน้ำมันสปา (น้ำมันมะพร้าวบริสุทธ์) จากเกาะปอดี ส่วนคุณแม่บ้านบนเกาะลันตาล้วนชื่นชมรสชาติพริกแกงตำเองจากกลุ่มสตรีเกาะปอกันทั้งนั้น

เมื่อปีที่แล้วเกาะปอเพิ่งได้รับรางวัลชุมชนเข้มแข็งจาก จ.กระบี่ รางวัลชุมชนเข้มแข็งด้านยาเสพติดจากสมเด็จแม่ และยังได้รับเลือกให้เป็น 1 ใน 8 หมู่บ้านความสุขมวลรวมประชาชาติจากกระทรวงพัฒนาสังคมฯ อีกด้วย

เขาแน่จริงๆ!

ถ้ามีโอกาสได้ไปเที่ยวเกาะลันตา อย่าลืมแวะไปดูชุมชนที่สงบและมีความสุขอย่างเกาะปอนะคะ…

Don’t forget! It’s No Bikini Island.