Chacreeya’s Weblog

เด็กๆ นักเรียนบ้านเกาะมุกด์กำลังเดินกลับบ้านในช่วงบ่ายวันศุกร์ เพราะนักเีรียนส่วนหนึ่งต้องไปละหมาดที่สุเหร่า

ไปเกาะมุกด์ จังหวัดตรังมาค่ะ นอกจากไปทำงานแล้ว ยังได้ไปว่ายน้ำกับปลาที่เกาะกระดาน เข้าไปดูถ้ำมรกต และสนอกเกิ้ลดูกัลปังหาเกือบครบเจ็ดสี ที่ด้านหน้าถ้ำใหญ่อีกด้วย…ขอบอกว่ากัลปังหาที่นี่สวยงามมากๆ

ไปครั้งนี้ไม่ได้ไปดูแค่ความสวยงามและพักในรีสอร์ทหรูๆ นะคะ เราใช้เวลา 4 วัน 4 คืนนอนพักที่ศาลาของ Save Andaman Network ริมอ่าวกวน เป็นศาลาที่ยื่นลงไปในทะเล ไร้ฝา ลมพัดตึงๆ ลืมตาตื่นก็เห็นดวงตะวันได้เลย

การใช้ชีวิตอยู่กลางชุมชนมุสลิมพบว่า หลังจากคลื่นสึนามิ วิถีชีวิตและวิธีคิดของคนเกาะมุกด์เปลี่ยนแปลงไป บ้างได้บ้านใหม่ บ้างได้เงินทองและสิ่งของช่วยเหลือจากองค์กรการกุศลนับไม่ถ้วน แต่ 4 ปีผ่านไป ความเปลี่ยนแปลงไม่ได้ทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น

น้ำประปายังเป็นสีขุ่นและขาดๆ หายๆ ไฟฟ้ายังจ่ายเป็นเวลา ที่สำคัญขยะเกลื่อนกลาดเต็มหมู่บ้านและท้องถนนอย่างน่าตกใจแก่ผู้มาเยือน แม้แต่คนเกาะมุกด์เองก็มองว่าเป็นปัญหาใหญ่ เพราะนอกจากจะส่งผลต่อสุขอนามัยแล้ว ยังทำให้นักท่องเที่ยวและผู้มาเยือนขยาด

เหมือนปัญหาไก่กับไข่ ขณะที่ภาคท่องเที่ยวบอกว่ารอให้ชุมชนปรับปรุงตัวเองก่อนแล้วจะนำนักท่องเที่ยวมาเยือน แต่ชาวเกาะมุกด์ก็บอกว่าถ้าภาคท่องเที่ยวไม่เข้ามาช่วยพัฒนา ลำพังชาวบ้านที่ต้องปากกัดตีนถีบจะลุกขึ้นมาทำอะไรได้

สิ่งที่พวกเขาช่วยกันทำตอนนี้คือการหากระถางและดอกไม้สวยๆ มาประดับหน้าบ้าน

ตามทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ การท่องเที่ยวช่วยกระจายรายได้…ดูเหมือนชาวเกาะมุกด์จะไม่ได้รับประโยชน์อะไรจากนักท่องเที่ยวที่มาเที่ยวถ้ำมรกตปีละหลายแสนคน นักท่องเที่ยวน้อยคนนักจะออกจากรีสอร์ตที่ส่วนใหญ่อยู่บริเวณอ่าวฝรั่งซึ่งคนละฝั่งกับหมู่บ้านเพื่อเดินมาจับจ่ายใช้สอยหรือเรียนรู้ชุมชน สิ่งที่คนเกาะมุกด์ได้จากนักท่องเที่ยว นอกจากนำเรือไปรับนักท่องเที่ยวโดยเสียค่าหัวคิวให้กับรีสอร์ท และเป็นลูกจ้างระดับล่างตามรีสอร์ท ก็คือขยะ…ทั้งตัวขยะจริงๆ และขยะวัฒนธรรม…

ค่ำคืนหนึ่งบนเกาะมุกด์ เป็นคืนที่มีการแสดงรองเง็งเป็นครั้งแรกหลังจากเกิดคลื่นสินามิเมื่อ 4 ปีที่แล้ว และเป็นครั้งแรกที่ฉันจะได้ดูรองเง็ง…ศิลปะพื้นบ้านของชาวมุสลิม

เสียงร้องรองเง็งเป็นภาษาใต้ปลุกเร้าให้ฉันกับเพื่อนรีบเดินไปยังบริเวณงาน แต่พอไปถึงก็ต้องตกตะลึงและคิดว่ามาผิดงาน ไม่ใช่รองเง็งอย่างที่อยากดู หากแต่เป็นหญิงสาวใส่กระโปรงบานสั้นจู๋ปิดของสงวนสวมเสื้อยึดรัดติ้วยืนเต้นประกอบรองเง็งพอเป็นพิธิก่อนจะเปลี่ยนเป็นเพลงตะลึงตึ๊งตึงจนทำให้นึกถึงบาร์แถวพัฒพงศ์ จากนั้นลูกเด็กเล็กแดงก็ซื้อบัตรกระโดดขึ้นเวทีไปเต้นๆๆๆ

ฉันได้อึ้ง งัง แกมขันว่า รองเงงสาวลำวงแบบนี้ขึ้นมาบนเกาะมุสลิมได้อย่างไร

…เขาบอกว่าเป็นรองเง็งประยุกต์…แต่คนเกาะมุกด์บางคนเบือนหน้าหนีบอกว่านี่คือสิ่งที่เข้ามาหลังสึนามิ

ชักเครียด…จบดีกว่าค่ะ

รบเจ