wonderful นราธิวาส

Tanyongmat station

ไปเยือนเมืองนราหลังเกิดระเบิดที่สุไหงโกลกเพียง 2 วัน
บรรยากาศกำลังคุกรุ่นจนได้แต่บอกคนทางบ้านว่า “ไปใต้”…ไม่กล้าระบุสถานที่

ก่อนรถไฟจะถึงสถานีตันหยงมัส ซึ่งเป็นสถานนีที่จะเดินทางต่อไปอุทยานแห่งชาติบูโด-สุไหงปาดี บรรยากาศก็เริ่มหลอน ด้วยสองข้างทางเต็มไปด้วยสวนยาง บนรถไฟมีทหารถือปืนเดินไปมา แทบทุกสถานีที่ผ่านมีทหารถือปืนเตรียมพรอม ส่วนคุณป้าไทยพุทธแห่งตันหยงมัสที่รู้ว่าเราจะไปบาโดก็บอกว่า “น่ากลัว” พร้อมชี้ให้เห็นเนินเตี้ยขนาบทางรถไฟที่เพิ่งเกิดเหตุคนร้ายแต่งตัวเหมือนทหารกราดปืนยิงผู้โดยสารแล้วกระโดดหนีไป

… “ขนลุก”เลยค่ะ


แต่ดูเหมือนความแปลกใหม่จะเอาชนะความกลัวได้ในที่สุด (ขอสารภาพว่าเพิ่งไปเมืองนราเป็นครั้งแรก) โดยเฉพาะเมื่อเห็นตัวหนังสือบอกชื่อสถานีที่ฟ้อนท์แปลกและสวยงามมากๆ อยู่คู่กับคุณพี่ทหารที่ถือปืนขึงขังเป็น ท.ทหารอดทน เมื่อโผล่หน้าออกไปจากสถานีรถไฟเห็นลวดหนามล้อมแนวเขตเป็นแนวยาวเชียว

แม้ภารกิจครั้งนี้อยู่ในเขตอุทยานฯ ที่อยู่ในเขตอำเภอบาเจาะ แต่ก็แอบเข้าไปเที่ยวเมืองนรากะเขาบ้างเหมือนกัน

บรรยากาศในเมืองนราทำให้ค่อยเบาใจขึ้นหน่อย รถรามากมาย ตลาดสดพลุกพล่าน มีของกินแปลกให้ชิมไม่หยุดหย่อน อาหารทะเลโดยเฉพาะปลาทูและปลาตาโตสดใหม่ตัวใหญ่และตาโตจริงๆ หากน้องเหมียวที่บ้านได้มาอยู่แถวนี้คงมีความสุขสุดๆ เสียดายที่ตลาดค่ำปิดไปเพื่อความปลอดภัย เลยไม่ได้กินชาชักขึ้นชื่อแห่งเมืองนรา และไม่ได้กินลองกองตันหยงมัสของแท้ เพราะปีนี้ฝนตกเดือนเมษาชะช่อดอกลองกองไปหมดเลย

big-eye fish

big-eye fish

เจ้าถิ่นพาไปกินร้านข้าวต้มที่สี่แยกเสด็จ ที่เคยถูกปาระเบิดใส่หน้าร้านจนตู้ไม้โบราณถูกเปลี่ยนมาเป็นตู้อลูมิเนียมไปเสียแล้ว เดินดูตึกเก่าแบบชิโน-โปรตุกิสแสนคลาสสิกที่กลายเป็นบ้านนกแอ่น ที่ลืมไม่ได้คือไปชิมโรตีจำปาดะแสนอร่อยของ “แบะปา” ที่ทางเข้ามัสยิดจังหวัด ที่ “พี่ปา” เขาไปร่ำเรียนมาจากเมืองนอกเมืองนา (มาเลเซีย) เป็นโรตีขึ้นชื่อขายดีมากจน “พี่ปา” เขาขยายอาชีพมาเป็นคุณครูเปิดสอนวิธีทำโรตีชั่วโมงละ 300 บาท แบบไม่รับประกันว่าต้องเรียนกี่โมง แต่เขาบอกว่า “คุ้ม”

roti boy at Narathiwat

roti boy at Narathiwat

คุณพี่ร้านซ่อมมอเตอร์ไซด์ข้างๆ เข้าออกมาคุยอย่างยินดี บอกว่าไม่เห็นคนกรุงเทพมาเดินเอ้อระเหยมานานแล้ว (ไม่รู้กลัวอะไรกันนักหนา) แต่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ถึงนักท่องเที่ยวจะหดหาย แต่ที่นี่เขายืนอยู่ได้ด้วยลำแข้งตัวเอง ช่วงนี้เศรษฐกิจเขาดีจริงๆ เพราะราคายางพุ่งกระฉูด

 มัวแต่เพลิดเพลินกับเมืองนราจนเย็นย่ำ จู่ๆ ฝนตกโครม เล่นเอาต้องซิ่งรถฝ่าสายฝนกระหน่ำกลับอุทยานที่อยู่ห่างออกไปเกือบสามสิบกิโลแบบใจตุ้มๆ ต่อมๆ เพราะคนแถวนี้พอค่ำๆ ก็ปิดประตูบ้านนอนเสียแล้ว ยิ่งตอนฝนตก คุณพี่ทหารเก็บตัวอยู่ในป้อมเงียบฉี่

กลับสู่เขตอุทยานแล้วค่อยสบายใจหน่อยค่ะ

มาถึงบูโดแล้วก็ต้องพาไปดูย่านดาโอ๊ะหรือใบไม้สีทองกันหน่อย ขอบอกว่าใบไม้กำมะหยี่สีส้มทองของเขามีเสน่ห์เหลือร้าย

golden leave tree

golden leave tree

ที่ขาดไม่ได้ ไม่งั้นถือว่าไปไม่ถึงเมืองนราก็คือ “น้ำตกปาโจ” ที่ยามนี้น้ำเยอะจนเสียงดังครืนๆ เพราะอยากได้บรรยากาศแปลกใหม่ระทึกขวัญเลยไปเล่นน้ำตกในคืนเดือนแรม แบบว่าต้องใช้ไฟฉายคลำไปตามทางเดินหินขรุขระที่ปกติเดินกลางวันก็แทบจะหกล้มหน้าคะมำอยู่แล้ว นอกเหนือจากเงาตะคุ่มของไม้ใหญ่ตะเคียนสูงใหญ่รอบๆ หน้าผาสูงหกสิบเมตรอันดำทะมึน และเสียงครืนๆ ของน้ำตก คุณจะไม่ได้เห็นแสงอะไรนอกจากดวงดาวเจิดจรัสบนฟากฟ้า ส่วนน้ำที่ไหลมามากระทบกายก็เย็นยะเยือกจนขนลุกขนชัน

…เป็นบรรยากาศที่เหมาะแก่จินตนาการเรื่องลึกลับเป็นอย่างยิ่ง แต่ความน่ากลัวกลับเกิดขึ้นเมื่อมาถึงบ้านพัก แล้วคุณลุงหลานขุนพันธ์เจ้าหน้าที่อุทยานบอกว่า คนแถวนี้ไม่มีใครกล้าไปเล่นน้ำตกตอนกลางคืนกันหรอก เคยมีคนไปสาม แต่ปรากฎโฉมในรูปถ่ายเป็นสี่!

…โอว….ผีหลอก

Pajo waterfall

Pajo waterfall

มีคนบอกว่าหากอยากสัมผัสชีวิตชาวบ้านแบบถึงแก่นก็ต้องไปตลาดนัดระดับตำบล เราจึงรี่ไปไม่รีรอ ตลาดนัดตั้งอยู่บนสนามหญ้าข้างถนนห่างจากตัวอำเภอบาเจาะไปไม่ไกล ผู้คนมากมาย ยกเว้นเรา แทบทั้งหมดเป็นมุสลิม สินค้าหลักคือของกินพื้นเมือง เสื้อผ้าทั้งมือหนึ่งและมือสอง แต่ที่วันเดอร์ฟูลมากคือผ้าถุงบาติกสไตล์อินโดนีเซียที่คนกรุงเทพอย่างพวกเราเห็นลายและราคาแล้วตาโต ขนซื้อจนแทบหมดร้าน ขอบอกว่าสวยมากๆ จนต้องกลับมาชื่นชมกันทั้งคืน

ขากลับแวะเดินเล่นที่ตลาดอำเภอบาเจาะ (ได้อินทผาลัมจากตูนิเซียและอียิปต์มาเป็นของฝาก) หากดูจากอาคารแบบชิโน-โปรตุกิสที่มีอายุประมาณ 80 ปี ก็ถือว่าที่นี่เป็นอำเภอเก่าแก่ แต่ที่ฉันชอบใจที่สุดก็คือตึกแถวไม้เก่าและกระเบื้องหลังคาดินเผาที่บ่งบอกถึงอายุขัย ตัวตลาดไม่ค่อยคึกคักนัก เพราะเราไปเสียเย็นย่ำ (ตามเคย) เขาเตรียมปิดร้านรวง “เก็บตัว” กันหมดแล้ว คุณลุงเจ้าของร้านชำบอกว่าเมื่อก่อนเคยเปิดร้านถึงสามทุ่มแน่ะ

bajo market

bajo market

เล่าเรื่องเมืองนราเพลินจนลืมพูดถึงภารกิจเลยค่ะ พวกเรามาช่วยมูลนิธินกเงือกอบรมคุณครูรอบๆ เขตอุทยานฯ และเจ้าหน้าที่อุทยานเรื่อง “นักสืบสายน้ำ” เพื่อนำไปใช้วัดคุณภาพน้ำจืดแบบง่ายๆ พบคุณครูน่ารักจิตใจแข็งแกร่งเปี่ยมอุดมการณ์มากมาย ส่วนใหญ่เป็นคุณครูมุสลิม

brave & beatiful teacher

brave & beatiful teacher

 ต้องขอชมเชยมูลนิธินกเงือกที่เข้ามาริเริ่มดูแลนกเงือกบนเทือกเขาบูโดมานับสิบปี จนปัจจุบันเริ่มสร้างเครือข่ายเด็กๆ ในพื้นที่ที่มีทั้งรุ่นจิ๋ว รุ่นเล็ก และรุ่นใหญ่ (ยังไม่รวมชาวบ้านที่มาร่วมโครงการเก็บข้อมูลและซ่อมรังนกเงือกอีกนับสามสิบคน) จนทำให้คนในพื้นที่รู้จักนกเงือกเพิ่มขึ้นจนน่าปลื้มใจ

ฉันสงสัยยิ่งนักว่าทำไมคนต้องไปแย่งหน้าที่นก ปีนขึ้นไปซ่อมรังให้นกเงือกบนต้นตะเคียนสูงคอตั้งบ่า คุณปรีดาแห่งมูลนิธิเขาไขข้องใจให้ฟังว่า ปัจจุบันต้นไม้ใหญ่ในป่าน้อยมาก ยิ่งต้นที่มีโพรงเหมาะแก่การเป็นรังนกเงือกยิ่งน้อยไปใหญ่ และรังจำนวนน้อยนิดนั้นก็อาจจะมีอันเป็นไป เช่น ปิดตัวลง จึงต้องขึ้นไปตรวจเช็คและซ่อมแซมกันทุกปี ที่นี่มีรังนกเงือกกว่าร้อยรัง น่าเสียดายที่ไม่มีรูปนกเงือกมาฝาก เพราะช่วงนี้น้องนกเงือกเขาออกจากรังไป “ออนทัวร์” กันหมดแล้ว

horn bill net

horn bill net

ปิดท้ายความประทับใจด้วยการร้องเพลง”นราบ้านนกเงือก” ที่แต่งโดยนักเรียน ป.6 โดยใช้ทำนอง “ปักษ์ใต้บ้านเรา” ด้วยน้ำเสียงก้องกังวาลของ ของ”สุไลมาน” เด็กชายวัย 11 ปี ที่เป็นหนึ่งในเครือข่ายรุ่นเล็ก และเป็นวิทยาการให้กับน้องๆ นักเรียนรุ่นจิ๋วในแถบบ้านบาเจาะนั่นเอง

ประกายตาเด็กชายสุไลมาน ทำให้เกิดความหวังว่า นกเงือกจะอยู่กับภูเขาบูโดไปอีกนานแสนนาน 

Suliman & Pae

Suliman & Pae

สุดท้ายนี้เอารูปน่ารักน่าชังของเหมียวน้อยแห่งอุทยานบาโดมาฝากค่ะ

อ้อ…คนแถวนี้เขาฝากบอกถึงคนกรุงเทพว่า ว่างๆ มาเยี่ยมกันหน่อยนะ ไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก

pajo kitty

pajo kitty

 

1 Response so far »

  1. 1

    eoung said,

    เห็นรูปแล้วก็สะท้อนนะคะ หลายรูปยกเว้นรูปแรก ก็ให้เห็นถึงความเรียบง่าย
    เด็กก็ยังบริสุทธิ ธรรมชาติก็ยังคงไว้ แต่สิ่งที่เปลี่ยนคือ คนที่ทำลายชาติ
    เหตุการณ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นชายแดนภาคใต้ หรือ กทม ตอนนี้
    ก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ แล้วจะเรียกร้องให้ ภาคใต้สงบ
    ในขณะที่ กทม เองก็ไม่ต่างกัน

    อำนาจ เป็นสิ่งที่หอมหวานแต่ขึ้นอยู่กับว่า เขาเรียกร้อง ความหอมหวาน อันนี้ให้ใคร

    ขอบคุณนะคะสำหรับรูปภาพที่น่ารักๆ แมวน่ารักมาก แต่เป็นไม่ค่อยชอบแมวน่ะค่ะ
    ชอบทุกรูป ยกเว้นรูปแรก


Comment RSS · TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: